خیالی از جنس نسیم

     و عبث بودن پندار سرور اور مهر

                   اشنايی با شور ؟

                            و جدايی با درد؟

                                و نشستن در بهت فراموشی

                                       يا غرق غرور ؟

                 باز مي لرزد، دلم، دستم .

باز گويي در جهان ديگري هستم .

                   هاي ! نخراشي به غفلت گونه ام را، تيغ !

                         هاي ! نپريشي صفاي زلفم را، دست!

آبرويم را نريزي، دل !

           - اي نخورده مست -

                     لحظه ديدار نزديك است

                       گاهگاهی نيز وقتی چشم بر هم ميگذارم

                                                         خوابهای روشنی دارم

                     عين هشياری

                       انچنان روشن که من در خواب دم به دم با خويش ميگويم که:

                                          بيداريست بيداريست بيداری 

                     اينک در سحرگاهی اينچنين از رو شنی سرشار

                             پيش چشم اين همه بيدار

                                       ايا خواب ميبينم ؟

                                              اين منم همراه او؟

                                                          بازو به بازو

                 مست مست از عشق از اميد

                        روی راهی تارو پودش از نور

                               از اين سوی دريا رفته تا دروازه خورشيد

                                       ای زمان ای اسمان ای کوه ای دريا

                                              خواب يا بيدار جاودانی باد اين رويای رنگيتم

                       ترس از مردن در شب را ندارند

                              ترسشان در از دست دادن طلوع خورشيد است

                          *********************

          . . . و بايد زيبايی غروب بميرد تا ما

                                   ميهمان سپيده صبح باشيم

                            تا به تو نشان

                               دهم انان که مرا در نظر تو بد کردند

                                          چگونه رويای تنهايی مرا در ذهن خود داشتند

                    با من بيا

                      تا ببينی چه ارزوهايی برای تو و خودم داشتم

                            بيا تا ببينی چگونه ارزوهايم در دلم خشکيدو پا نگرفت

                        بيا تا به تو ثابت کنم

                              اگر برای من واژه ی عشق معنا يابد

                                    تنها از چشمان توست که جان ميگيرد

                                           و نمی پژمرد

           هر کس سهم خودش را طلبيد

                 سهم هر کس که رسيد

                       داغ تر از دل من بود

                                       نوبت من که رسيد

                                                 سهم من يخ زده بود

                سهم من چيست مگر ؟

                      يک پاسخ

                            پاسخ يک حسرت

                                  سهم من کوچک بود

                                             قد انگشتانم

                                                 عمق ان وسعت سبز

                                                           و وسعتی تا ته دلتنگيها

                                         اما..........

                                             يک روزنامه بود

                اما همه چيز من بود

                          يه روز از روی نادونی پرواز يادش دادم

                                     اری رفت

                                         و ديگر هيچ روزنامه ای

                                               جايش را برايم نگرفت

                       تيشه زندگی را بر ريشه ارزوهايت حس ميکنی

                         به خاطر بياور

                                که زيبايی شهاب

                                            از شکستن ستارگان است

        وای باران

            باران

             شيشه پنجره را باران شست

                     از دل من اما

             چه کسی نقش تو را خواهد شست

                      اسمان سرد و بی رنگ

              میپرد مرغ نگاهم تا دور

                     وای باران

                            باران

                        پر مرغان نگاهم را شست

                              من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

                     *********************

             کسی که به من اعتماد میکند

                     از کسی که مرا دوست دارد

                                گامی فرا تر نهاده است

                     **********************

   هيچ کس نمیتونه به دلش یاد بده که نشکنه

               ولی من به دلم یاد دادم که وقتی شکست

                                با لبه ی تیزش

                                       دست اونی رو که شکستتش نبره

                         ******************

 ابی تر از انيم که بی رنگ بميريم

                   ما شيشه نبوديم که با سنگ بميريم

                            تقصير کسی نيست که اينگونه غريبيم

                                    شايد که خدا خواست که دل تنگ بميريم

                        *******************

ما رو باش خيال مي کرديم

          هميشه يکي رو داريم

                       يکي که به وقت گريه سر رو شونه هاش بذاريم

                 ما رو باش خيال مي کرديم که يکي به فکرمون هست

        ميون اين همه وحشت توي اين کوچه بن بست

                     ما رو باش دل به کي بستيم

                                چشم به راه کي نشستيم

                 ما که واسه خاطر تو قرق ماهو شکستيم

                          وقتي خورشيد حقيقت از خواب قصه برآشفت

                             تازه فهميدم چه آسون چشم تو به من دروغ گفت

                  هاج و واج رد نگاتو به گلاي قالي دوختی

                                       بگو اون همه عشقو به چه قيمتي فروختي؟

               تو به فکر من نبودي

                            توي گرگ و ميش مهتاب

                                             حتي اندازه چشمي که يهو مي پره از خواب

                 *****************

  تو به من خنديدی

                و نمی دانستی که من با چه دلهره ای

                     از باغچه ی همسايه سيب را دزديدم

                             باغبان از پی من تند دويد

                                              سيب را دست تو ديد

                                      غضب الود به من کرد نگاه

                             سيب دندان زده از دست تو افتادبه خاک

            و تو رفتی و هنوز

                      سالهاست که باغ گوش من ارام ارام

                                     خش خش غمه تو تکرار کنان

                                                       می دهد ازارم

           ومن انديشه کنان غرق اين پندارم

                        که چرا خانه ی کوچک ما سيب نداشت